BANANOWA PETARDA - MASKA DO WŁOSÓW KALLOS

Od zawsze najwięcej uwagi poświęcam moim włosom, gdyż ich pielęgnacja jest dla mnie bardzo ważna. Szampony, odżywki, sera, maski, wcierki - to jest mój żywioł. Istotne jest przede wszystkim to by włosy były gładkie, lśniące i zdrowe. Właśnie dlatego dziś przychodzę do was z moim wrażeniem po zastosowaniu bananowej maski do włosów firmy Kallos. 

Czy są jeszcze w ogóle takie osoby, które nie sięgnęłyby po to cudo? Uwierzcie mi, że bardzo długo chodziłam obok tego produktu w drogeriach i zastanawiałam się nad jego kupnem. Skusiłam się na tą maskę dopiero wtedy gdy wszystkie inne ujrzały denka. 

Maskę możemy zakupić w dwóch pojemnościach 275 ml i 1 L - co uważam za super rozwiązanie w momencie gdy chcemy upewnić się, że produkt będzie nam służył i gdy jesteśmy takimi osobami jak ja i zapachy szybko wam się nudzą. Ja wybrałam małą pojemność żeby sprawdzić czy moje włosy polubią się z tym produktem. Tak też się stało:) Producent zaleca aby kosmetyk pozostawić na mokrych włosach przez 5 min. Ja dodatkowo założyłam na głowę specjalny czepek i owinęłam całość ręcznikiem. Te 5 min w zupełności wystarczyło aby moje włosy stały się jedwabiste i miękkie w dotyku. Dodatkowo maska wygładziła i nabłyszczyła strukturę włosia dzięki czemu te nie plączą się podczas rozczesywania. I ten zapach powalił mnie na kolona! Mistrzostwo świata!

Do prawdy nie wiem dlaczego tak długo broniłam się przed tym produktem. Jak za tą cenę jest rewelacyjny i skuteczny. Czego  chcieć więcej?! Chętnie wypróbuję inne maski tej firmy. Was też zachęcam. Jeśli tak jak ja wątpiłyście w działanie tego produktu zakupcie na początek małą pojemność i przetestujcie :)

Czytaj całość »

Z PUSTEGO I SALOMON NIE NALEJE, CZYLI DENKO #1

Witajcie po krótkiej przerwie! Jak minął Wam długi weekend? Jeśli śledzicie nasz Instagram, zapewne wiecie, że u mnie było dość upiornie.

Rodzinka krwiopijców w komplecie. Fot. by niezrównana Pani Antena :)

Dobrze więc po tych przejściach z pogranicza kina gore wrócić do normalności. A cóż jest bardziej prozaicznego i powszedniego niż śmieci? Zapraszam Was zatem na przegląd moich kosmetycznych odpadków, czyli minirecenzje produktów, które zużyłam w ostatnich tygodniach.

CATRICE – TRWAŁY FLAMASTER DO BRWI, ODCIEŃ 040 Brow’dly Presents…

Mam słabość do marki Catrice. Nowości w ich asortymencie witam więc zawsze z zainteresowaniem i wiele z nich sprawdziło mi się dobrze, a nawet lepiej niż dobrze. Kiedy więc Maxineczka poleciła nowy pisak do brwi, nie minęło wiele czasu, kiedy trafił do mojej kosmetyczki. Moje brwi są zasadniczo bezobsługowe, ale czasem w ferworze walki z nadprogramowym upierzeniem zdarza mi się wyrwać o jeden włosek za dużo. Żeby więc nie straszyć dziurawymi brwiami, lubię mieć w odwodzie kredkę na czarną godzinę. Niestety. Mój pisak był chyba zdenkowany odkąd go kupiłam, a jeśli nie był zdenkowany, to z pewnością denny. Zamiast rysować precyzyjne kreski, od nowości wydawał z siebie jedynie sinobrązowe pierdnięcia, którymi mogłabym wyrysować sobie co najwyżej cienie pod oczami, ale na pewno nie brakujące włoski. Możliwe oczywiście, że trafiłam na wadliwy egzemplarz, ale rynek brwiarski jest na tyle rozbudowany, że nie będę ryzykować kolejnego spotkania z produktem Catrice. O ile więc nie dopadnie mnie pomroczność jasna i demencja starcza, nie zamierzam wracać do tego ustrojstwa.

REVLON COLORSTAY 150 Buff

Szerzej mówiłam o tym podkładzie w poście o kosmetycznych romansach (klik!), więc nie będę się tutaj roztkliwiać. Zdenkowałam go głównie dlatego, że po pierwsze, w grudniu miną dwa lata od otwarcia i nie chciałam dać mu skisnąć, a  po drugie dlatego, że moja sfochowana skóra nadawała się ostatnio do tego, żeby założyć na głowę papierowy worek. A skoro do pracy chodzić w papierowym worze nie uchodzi, to ukrywałam jej brzydkie sekrety pod Colorstayem. Czy wrócę – nie jestem pewna, bo cena w sklepach stacjonarnych osiągnęła już wymiary groteskowe, a w dodatku CS mocno mnie przesusza. Szukam alternatywy.

BOURJOIS HEALTHY MIX 51 Light Vanilla

Och, Healthy Mix! Nigdy chyba nie przestanie mnie zachwycać. Kiedy spotykamy się po dłuższym czasie, nie mogę się napatrzeć, jak zdrowo i promiennie wygląda w nim moja skóra. Uwielbiam jego zapach, jego kolor (przez ¾ roku odcień 51 jest ton w ton idealnie dopasowany do mojej skóry, a latem właściwie rezygnuję z podkładu na rzecz kremów BB/CC), konsystencję, krycie, wydajność (buteleczka wystarcza mi na pół roku, więc zaopatruję się w niego zawsze na Wielkich Promocjach w Rossmannie)… Jedynie trwałość mogłaby być lepsza, ale nie wymagajmy cudów. Na pewno wrócę!

OLEJEK Z DRZEWA HERBACIANEGO

To niezastąpiony członek mojego zespołu ratunkowego na wszelkie fochy i fumy mojej skóry. Zapach ma tak piorunujący, że leczy z kataru wszystkich w promieniu pięćdziesięciu metrów, a w odpowiednim stężeniu sądzę, że mógłby być z powodzeniem stosowany do czyszczenia armatury, ale warto zmierzyć się z jego wstrząsającą wonią po to, żeby doświadczyć jego niezwykłej antybakteryjnej mocy. Wszelkie zaognione zmiany i stany zapalne w zderzeniu z mocą drzewa herbacianego zmykają z podkulonym ogonem gdzie pieprz rośnie. Oczywiście delikatnoskórków może przesuszać, ale ja mam na niego swoje sposoby. Nakładam go solo punktowo lub włączam w skład oddziału prewencji i mieszam dwie krople z odrobiną olejku z róży rdzawej (pisałam o nim tutaj – klik!) oraz kilkoma kroplami żelu hialuronowego i aplikuję na całą twarz. Do rana wszystkie zmiany są zmumifikowane i bezbronne. Już mam kolejną buteleczkę.

KALLOS BLUEBERRY – MASKA DO WŁOSÓW

Próbowałam już kilku masek Kallos i ta plasuje się na końcu mojego prywatnego rankingu, ale nie zrozumcie mnie źle – to niezły produkt, tylko nie dla mnie. Ładnie dociążała włosy, sprawiała, że były lśniące i łatwo się rozczesywały… śmiesznie tania, poprawna maska. Problem w tym, że marka Kallos przyzwyczaiła mnie do czegoś więcej, niż tylko poprawności, dlatego następnym razem wybiorę pewnie wersję Banana, która jest moim osobistym faworytem. Niewykluczone jednak, że do jagodowej wersji kiedyś jeszcze wrócę.

DOVE OXYGEN MOISTURE – SZAMPON DO CIENKICH WŁOSÓW

Z tym szamponem to w ogóle dziwna sprawa. Otrzymałam go do testów pod koniec sierpnia i na początku byłam zachwycona. Włosy odbite od nasady, sypkie, puszyste, lśniące – no cud miód i fabryka czekolady. Potem efekt „wow” stopniowo słabł, aż osiągnął fazę efektu „meh”. Po użyciu szamponu, w duecie z odżywką z tej samej serii, z inną lub solo, moje włosy nie wyglądały świeżo nawet przez dobę (!!!). Dodatkowo do szału doprowadzało mnie opakowanie, które musiałam otwierać przy pomocy męża lub gwintu od grzejnika. Nie wiem, co się zmieniło, ale w związku z tym, że nie mam upodobania do zmieniania swojej głowy w maselniczkę, szampon Dove zostaje skierowany do prac porządkowych przy myciu pędzli. Jestem skutecznie zniechęcona.

EVELINE PRECIOUS OILS LIP SCRUB

Do przedwczesnej eksterminacji zostaje skierowany również peeling do ust Eveline, który jest dowodem na to, że chciwy (i leniwy) dwa razy traci. Nie chciało mi się iść do drogerii zaopatrzonej w asortyment Sylveco po ich sprawdzoną pomadkę z peelingiem (pisałam już o niej tutaj – klik!), więc wzięłam z półki coś, co uznałam za ciekawy zamiennik i… skucha. Peeling Eveline pachnie jak szminki z kiosku ruchu kupowane za lat szczenięcych, ma tępą, woskową formułę, która nie wchłania się w usta, ale okleja je nieprzyjemną, białą warstwą, a drobinki nie rozpuszczają się i drapią raczej niedelikatnie. Jestem na nie i potulnie wracam do Sylveco.

ISANA – ZMYWACZ DO PAZNOKCI Z OLEJKIEM PIELĘGANCYJNYM

Obecność olejku pielęgnacyjnego czy migdałowego zapachu w tym zmywaczu pozostanie dla mnie, obok pochodzenia piramid i Sfinksa, jedną z nieodgadnionych tajemnic ludzkości, ale nie zmienia to faktu, że jest to najlepszy moim zdaniem zmywacz (radzi sobie nawet z drobinkowo-piaskowo-brokatonośnymi lakierami), dostępny w dodatku o rzut kamieniem i tani jak barszcz. Nie zamierzam szukać zastępcy.

Tak wyglądają moje październikowe zużycia. Jak tam u Was z porządkami?

PS. Wszystkim, którzy zastanawiają się teraz, co ją, u licha, podkusiło, żeby prezentować publicznie swoje śmieci?, zapraszam do zapoznania się z fenomenalnym postem Agaty (klik!), w którym rozprawia się bezlitośnie ze wszystkimi dziwactwami blogosfery. Jest też mowa o denku!

Buziaki,

Iga

Czytaj całość »

PRZYTUL SŁONIA

Jakoś ostatnio nic mi nie szło, wiecie? Moja skóra, włosy i samopoczucie wracają do chwiejnej równowagi po odstawieniu tabletek antykoncepcyjnych (wiem, wiem – SamoZło, ale to temat na inny wpis). W pracy zaatakował mnie przedwczesny syndrom Snu Zimowego, w związku z czym zaraz po wejściu do biura miałam ochotę wczołgać się pod stół i tam przeleżeć do kwietnia. A na domiar złego Młody ledwo się wykaraskał z przeziębienia, już po jednym dniu w żłobku zaczął siąkać nosem. Ogólne poczucie własnej dodupności i beznadziei zrobiło ze mnie cień mnie samej. I wtedy przypomniałam sobie o nim…

Ale po kolei.

GDY NIC SIĘ NIE KLEI

Oj, robiło mi moje ciało pod górkę ostatnio! Moje włosy, nie dość, że nagle wróciły do stanu, w którym muszę je myć codziennie, to jeszcze kolektywnie odmówiły współpracy. Rewolucję poprowadziła moja grzywka, która po nocnym spoczynku stała na baczność, wyprostowana jak Gwardia Królewska pod Pałacem Buckingham.

Wkrótce do ruchu niepodległościowego dołączyła reszta czupryny, dzieląc się na frakcję obstrukcyjną (to ta część włosów, która po nocy leżała plackiem rozpłaszczona na potylicy, popiskując Pie&^*lę, nie robię) oraz anarchistyczną (to te z włosów, które aspirowały do utworzenia na mojej głowie bezpiecznej przystani dla wron i innego dzikiego ptactwa). Efekt był mniej więcej taki:

Już byłam gotowa zaprowadzić wszystkie te niepokorne włosięta na gilotynę, kiedy do buntu przyłączyła się moja cera. Najwyraźniej postanowiła przypomnieć mi lata szczenięce i zaatakowała wysypem podskórnych paskudztw, które co ranka radośnie oznajmiały mi swoją obecność. Rewolta zataczała coraz szersze kręgi, istniało ryzyko, że niebawem moje własne ręce zwrócą się przeciwko mnie i uduszą mnie we śnie, i wtedy właśnie przypomniałam sobie o Słoniu.

Małą, liczącą zaledwie 3 ml próbkę zapachu kupiłam przy okazji wakacyjnych poszukiwań zapachu na jesień. Znałam już jego moc, odłożyłam go na zimniejsze czasy i zapomniałam, że w ogóle go mam. Dlatego pewnego poranka, kiedy mgła gęsta jak mleko wisiała jeszcze nisko nad ziemią, synek tupiąc nóżką domagał się seansu terapeutycznego z Muchą w mucholocie, a zjednoczone siły powstańcze moich włosów i cery triumfowały na wszystkich frontach, w przypływie desperacji uznałam, że niewiele rzeczy może uczynić ten dzień gorszym i pozwoliłam sobie na jeden psik Jungle za uchem.

SŁOŃ-CE W BUTELCE

Od razu wszystkie smutki i trudności powszedniego dnia ukazały mi się w całej swojej błahości, tracąc moc zepsucia mi nastroju. Moje pierwsze naskórne spotkanie ze Słoniem było jak skok na główkę w aksamitną i puchatą piankę marschmallow. Przyprawowo-kwiatowy obłok dał mi poczucie równowagi i zastrzyk optymizmu, których bardzo potrzebowałam. Rozkoszne, słoneczne ciepło, wibrujące i korzenne było jak balsam na moją skołataną duszę, jak uścisk kogoś kochanego i jego ciepłe, wyszeptane w ucho zapewnienie, że teraz już będzie dobrze, że jest ze mną i nic złego nie może mi się przydarzyć. Słoń otoczył mnie swoją trąbą, przytulił łagodnie do potężnego serca i wiedziałam już, że będzie lepiej, że być musi!

Nie zrozumcie mnie źle. Moja cera jeszcze przez dobrych kilka dni tupała nóżką i grymasiła, złorzecząc i ciskając podrażnieniami i wypryskami. A włosy do dziś pozostają ostatnim szańcem buntu, na przemian pusząc się jak indor w sezonie godowym, lub przetłuszczając od najlżejszego podmuchu wiatru. Mój synek nadal chętniej przynosi do domu żłobkowe katarki, niż nowe umiejętności, a jesienna szaruga triumfuje, potrząsając groźnie łysymi gałęziami i kapiąc za kołnierz. Ale jakoś… przestało mnie to frustrować. Cierpliwie wycieram nosek młodemu, konsekwentnie łagodzę konflikt z cerą i staram się wypracować kruchy kompromis z włosami. Bo kiedy Słoń jest przy mnie, wiem, że nic, co złe, nie trwa wiecznie.

A z włosami jakoś sobie dam radę.

Buziaki!

Iga

Czytaj całość »

SKÓRZE NA RATUNEK – OLEJ Z RÓŻY RDZAWEJ

Kto zagląda na nasz pooderniczkowy Instagram, ten wie, że moja skóra grymasi ostatnio jak panna na wydaniu. No nie dogodzisz i już. Nawet na widok znanych i od lat sprawdzonych produktów potrafi strzelić focha, tupnąć nóżką i odwdzięczyć się wysypem małych, podskórnych upierdliwców. W takich chwilach instynktownie zwracam się w stronę naturalnej pielęgnacji, tak też zrobiłam tym razem i w podskokach popędziłam do najbliższej drogerii po sprawdzonego sprzymierzeńca: olejek z róży rdzawej.

ALE GDZIE TE RÓŻE?

Na początku muszę uprzedzić, że olejek pozyskiwany jest z nasion róży rdzawej (piżmowej), więc wszyscy, którzy liczą na skoncentrowany zapach różanych kwiatów, będą niemile zaskoczeni. Olejek pachnie średnio przyjemnie (by nie powiedzieć: paskudnie – dla mnie jest to zapach zjełczałego masła) na szczęście jednak szybko się ulatnia i na skórze pozostaje niewyczuwalny. Dla mnie to już trzecia buteleczka olejku i wiedziałam, czego się spodziewać. Olejek ma żółtawą barwę i dość gęstą konsystencję, ale bez obaw - nie klei się na skórze.

Dotąd miałam okazję przetestować olejek z Biochemii Urody, a tym razem padło na produkt ze Starej Mydlarni. Cenowo oba produkty wypadają podobnie: olejek z BU kosztuje 12 zł za 15 ml, ale dodatkowo trzeba pokryć koszt przesyłki; olejek z SM dostępny jest stacjonarnie (np. w drogeriach Natura) w pojemności 30 ml za 30 zł.

CERA PIĘKNA Z NATURY

Poza nieprzyjemnym zapachem, olejek ma jednak same plusy. Dzięki ogromnej ilości antyoksydantów oraz nienasyconych kwasów tłuszczowych, wspaniale regeneruje i nawilża skórę. Wysoka zawartość witaminy A sprawia, że jest zalecany w profilaktyce przeciwzmarszczkowej, a także dla łagodzenia zmian potrądzikowych. Czy działa przeciwzmarszczkowo, przekonamy się za parę lat, ale już teraz mogę potwierdzić jego skuteczność w walce ze zmianami trądzikowymi. Olejek ładnie łagodzi stany zapalne, lekko rozjaśnia skórę – zapewne dzięki niemałej zawartości witaminy C. Ten olejek, który mam obecnie, został dodatkowo wzbogacony o witaminę E, ale mimo to warto przechowywać go w lodówce. Mogę go nakładać nawet pod oczy, ale alergikom polecam najpierw testy zauszne oraz nadgarstkowe :) 

JAK STOSOWAĆ?

Osobiście stosuję olejek różany w dwóch wariantach: albo funduję sobie całonocną sesję olejkową, albo łączę go z żelem hialuronowym (mój jest z Biochemii Urody i mogliście zobaczyć go już w poście o miłostkach kosmetycznych – klik!). Nałożony solo na noc, wchłania się powoli, ale całkowicie, rano pozostawiając cerę aksamitną i uspokojoną. W duecie z żelem hialuronowym wchłania się błyskawicznie, pozostawiając komfortowe uczucie nawilżonej i lekko napiętej-lecz-nie-spiętej skóry.

Jeśli chodzi o sprawdzonych przyjaciół w walce z twarzowymi niespodziankami, mam w odwodzie jeszcze kilku sprzymierzeńców: między innymi olejek z czarnuszki i kurkumę. A jak Wy radzicie sobie z kaprysami skóry? Dajcie koniecznie znać!

Buziaki,

Iga

Czytaj całość »

SUMMER LOVIN', CZYLI KOSMETYKI, KTÓRE KOCHAM, ALE...

Strasznie dużo pisałyśmy ostatnio o jesieni. Jesienne zapachy (klik!), pomadki (klik!), był nawet cały jesienny TAG (klik!). Dość tych smuteczków! Na chwilę jeszcze wróćmy do lata, za sprawą przewrotnego, choć może nie do końca oddającego rzeczywistość tytułu – summer lovin'. Pod tym pojęciem rozumiem wszystkie przelotne kosmetyczne znajomości, czyli kosmetyki, do których mam słabość, ale których nie mogę stosować na co dzień. Co to za produkty i dlaczego znalazły się w tym zestawieniu? Zapraszam do dalszej części posta!

REVLON COLORSTAY

Pierwszym kosmetykiem jest podkład do zadań specjalnych, czyli osławiony Revlon ColorStay dla cery suchej i normalnej w odcieniu 150 Buff. Wszystko, wydawałoby się, świadczy na jego korzyść: bardzo duża, jak na drogeryjną kolorówkę, paleta odcieni, dobra trwałość, zastygająca formuła, dobre krycie. A jednak miłości między nami nie ma i stosuję go tylko od wielkiego dzwonu, a to dlatego, że przesusza mnie jak szatan. Mimo, że stosuję wersję dla cery suchej i normalnej, przez cały dzień towarzyszy mi uczucie ściągnięcia, podkład ani na chwilę nie daje o sobie zapomnieć, a po zmyciu makijażu moja skóra wygląda o, tak:

Dlaczego więc mimo wszystko wciąż do niego wracam? A no dlatego, że to produkt nie do zdarcia. Towarzyszył mi między innymi na weselu Justyny, kiedy żar lał się z nieba i po dwunastu godzinach nie wymagał żadnych poprawek. Dlatego zawsze, kiedy potrzebuję mieć pewność, że mój makijaż pozostanie nienaruszony przez wiele godzin, a ja długo nie będę musiała się martwić o przypudrowanie strategicznych miejsc, zawsze sięgam po Revlon. A wieczorem nakładam po prostu grubą warstwę odżywczej maseczki...

MANICURE HYBRYDOWY

Ach, hybrydy! Tyle pięknych kolorów i wykończeń, tyle efektownych zdobień, a do tego niezrównana trwałość i połysk. Żebyście tylko nie robiły mi takiego Grunwaldu na paznokciach… Po każdym zdjęciu hybryd moja płytka paznokciowa tygodniami liże rany i dochodzi do siebie. Jest nierówna, łuszczy się, sprawia wrażenie jakby odparzonej (?). Próbowałam różnych manicurzystek, różnych produktów, lamp i metod zdejmowania hybryd. Efekt jest zawsze ten sam. Dlatego, choć bardzo bym chciała, nie włączę manicure’u hybrydowego w swoją paznokciową codzienność. Wracam do nich jednak zawsze, gdy chcę, żeby moje dłonie wyglądały nienagannie. A potem nakładam odżywki, olejki, balsamy…

PODKŁADY MINERALNE

Sypkie podkłady mineralne mają wiele plusów: krótkie, bezpieczne dla skóry składy, a często również działanie pielęgnacyjne. Odpowiednio nałożone, potrafią pięknie prezentować się na skórze… no ale właśnie. Nie da się ich nałożyć bez lusterka, rozsmarowując podkład jedną ręką, podczas jednoczesnego czytania książeczki o wesołej kaczuszce pewnemu absorbującemu małolatowi, ani też rozetrzeć ich na twarzy w trakcie odtwarzania złożonej choreografii do Boogie Woogie (ahoj!). Nałożenie podkładu mineralnego wymaga staranności, celebrowania i czasu, a nie muszę chyba mówić, że to ostatnie to towar deficytowy w świecie matek. Albo tylko w moim… W każdym razie spotkania z podkładami mineralnymi to dla mnie luksus, na który pozwalam sobie rzadko, ale z przyjemnością. Przetestowałam kilka, między innymi z Amilie i Annabelle Minerals, i na pewno będę do nich wracać lub testować kolejne. I marzyć, że nastąpi kiedyś dzień, kiedy będę mogła w ciszy i spokoju oddać się tylko makijażowym przyjemnościom…

STOSOWANIE OLEJKÓW…

…a szerzej, cała naturalna pielęgnacja. W tym zakresie wykazuję wysoce nieodpowiedzialny stosunek pod tytułem „come and go”. Przetestowałam wiele naturalnych przepisów i wiem, że służą mojej skórze. Moja cera uwielbia demakijaż metodą OCM i aż piszczy z radości za każdym razem, kiedy do niej wracam. Ale nic nie poradzę na to, że co jakiś czas entuzjazm i zachwyt naturalną pielęgnacją zastępuje zmęczenie jej złożonością. Okej,bardziej po ludzku: czasami zwyczajnie górę bierze moja nie-tak-znowu-bardzo-ukryta leniwa natura. No nie chce mi się i już! Bywa, że po ciężkim dniu mam ochotę nalać na wacik gotowy produkt i po prostu zmyć makijaż, zamiast bawić się w rytualne, wieloetapowe masowanie skóry, choćby to było nie wiem jak dla niej dobre. Albo wolę wycisnąć gotową maseczkę z saszetki, zamiast uruchamiać kuchenno-łazienkowe laboratorium: rozkruszać węgiel, mieszać glinki, dolewać miodu, zaparzać lawendę… A bywa i tak, że krew mię zalewa, kiedy widzę swoją część umywalki zastawioną słoiczkami i buteleczkami z półproduktami, vis a vis prawdziwie minimalistycznej połówki umywalki mojego męża, na której stoi, uwaga: mydło, pasta do zębów i antyperspirant (notabene, uważam, że prawdziwymi kosmetycznymi minimalistami mogą być tylko mężczyźni). Jeśli macie jakieś sprawdzone sposoby na to, jak uprościć naturalną pielęgnację, by pozostać jej wiernym, dajcie proszę znać. Jeśli chcielibyście poczytać o moich ulubionych naturalnych przepisach, chętnie spreparuję takiego posta :) Na szczęście z odsieczą wszystkim ekofilom lecą coraz bardziej liczne marki, stawiające na prostotę i naturalność właśnie: Sylveco, Ecolab, Make Me Bio i wiele, wiele innych. A drogerie szczęśliwie zwietrzyły żyłę złota zamkniętą w ekologicznych pudełeczkach z recyklingowego plastiku i coraz więcej "zielonych" marek kosmetycznych jest dostępnych stacjonarnie.

To tyle, jeśli chodzi o moje przelotne miłostki kosmetyczne. Czy Wy macie też takie kosmetyki lub zabiegi, których nie chcecie lub nie możecie stosować na co dzień? Dajcie znać, chętnie poczytamy!

PS. Wybaczcie mi jakość zdjęć. Mój synuś złapał jakąś żłobkową dżumę, w związku z czym nie chciał się odkleić od mamy aż do nocy, więc zdjęcia robiłam komórką i w słabym, sypialnianym świetle :)

Buziaki,
Iga

Czytaj całość »

MAGICZNA MOC CZARNEGO BZU

Sezon przeziębieniowy uważam za rozpoczęty! Sama padłam ofiarą choroby i ciężko mi się z tego wykaraskać, gdyż leków żadnych przyjmować nie mogę, ze względu na karmienie dziecka piersią. Dlatego dziś przychodzę do Was z postem, w którym może choć trochę uda mi się zachęcić szersze grono czytelników tego bloga do naturalnego dbania o nasze zdrowie. Do dzieła!

Z pewnością zetknęliście się w swoim życiu z widokiem kwitnących drzew czarnego bzu. To drzewo naprawdę ma mega moc. Dla naszego zdrowia nie tylko kwiaty i owoce są dobroczynne, warta uwagi jest nawet kora. Jako, że za oknami trwa jednak jesień, dzisiaj o owocach czarnego bzu. Bo to właśnie na przełomie września i października je zbieramy. Co ważne, robimy to jedynie wtedy, gdy są dojrzałe. Jak je rozpoznać? Już sama nazwa mówi nam, że muszą być czarne. Czerwony kolor oznacza, że są one  jeszcze niedojrzałe. O czym należy pamiętać? Nie wolno spożywać ich surowych. Zawierają dużo sambunigryny i w rezultacie grożą nam wymioty, uczucie osłabienia i mdłości. Przed spożyciem należy owoce ugotować.

No dobrze, wiemy już kiedy go zbierać, jak wygląda i co może nam grozić w razie jego spożycia bez uprzedniego ugotowania. Ale dlaczego tyle szumu wokół niego?

Ano dlatego, że przeciwdziała grypie, skraca czas trwania choroby, zapobiega występowaniu infekcji wirusowych, a także działa antybakteryjnie. Na pewno wiele z was zna Sambucol, który bazuje właśnie na wyciągu z czarnego bzu. Lek ten doskonale radzi sobie z grypą i skraca chorobę nawet o 4 dni. Skoro czarny bez mamy na wyciągnięcie ręki, dlaczego by nie zrobić własnoręcznie lekarstwa i zaoszczędzić parę groszy.

Jak zrobić syrop? To banalnie proste.

Konieczne jest umycie owoców i oddzielenie ich z drobnych gałązek, na których rosły (ja  zrobiłam to za pomocą widelca, by było sprawnie i szybko). Następnie oddzielamy dojrzałe owoce od tych jeszcze niedojrzałych. Przygotowane tak owoce wrzucamy do garnka i zalewamy wodą. Ja gotowałam całość 2 godziny na małym ogniu. Do tego dodałam jedną laskę cynamonu, parę goździków i imbir. Po upływie 2 godzin oddzieliłam owoce od gotowego soku i zaprawiłam miodem. Wszystko przelałam do słoików i wstawiłam do lodówki. Et voila:)

Pamiętajcie jeszcze, żeby zbierać taki czarny bez, który rośnie z dala od ruchliwej drogi. Będziemy mieli pewność, że nie ma na nim zanieczyszczeń pochodzących ze spalin samochodowych.

Czytaj całość »

NIE TAKIE ŻYCIE PIĘKNE, JAK JE MALUJĄ

W świecie olfaktorycznych niuansików i subtelnostek posiadam obecnie stadium kijanki, a możliwe nawet, że skrzeku. Niemniej brak ultrawrażliwego nosa oraz wiedzy z zakresu chemii nadrabiam entuzjazmem, zatem gotujcie się na minirecenzję nowego zapachu marki Avon, stworzonego we współpracy z Kenzo Takadą.

Zdjęcie z kampanii Avon Life for Her - www.fragrantica.pl

Nazwisko Kenzo Takady zna nawet najbardziej w czambuł bity skrzek w olfaktorycznym stawie. Autor zapachów takich jak Jungle  czy Flower to, moim skromnym zdaniem, jeden z najciekawszych twórców perfumiarskiego mainstreamu. Bardzo byłam ciekawa, czy zapach Avon Life for Her będzie trzymał poziom flagowych zapachów marki Kenzo. Szczęśliwie, z myślą o takich ciekawskich Avon wypuścił próbki o pojemności 1,5 ml, nie byłam więc zmuszona bulić 90 zł za flakon w oparciu o zapach z pachnącej strony w katalogu. Lucky me. 

Perfumy promowane są hasłem Live life beautifully i, według słów Kenzo, „oddają piękno i pozytywność będąc przepełnionymi splendorem świata natury.” Czyli tradycyjna poezja marketingowa, która mówi dokładnie nic. Do splendoru świata natury z równym powodzeniem może przecież należeć pokryta kwitnącymi konwaliami polana, jak i buszujący w zbożu rosomak, nieprawdaż? Co tam komu. Więc może więcej konkretów: w spisie nut zadeklarowaną mamy między innymi obecność cytrusów, lilii wodnej, białej herbaty i jabłka (górne nuty), piwonii, fiołka i kwiatu wiśni (nuty środkowe), a w bazie powinniśmy wyczuć irysa, paczulę i piżmo ambrowe. Zapowiada się miły, świeży dzienniaczek. I tak też jest: przez jakieś 3 minuty. Bezpośrednio po aplikacji zapach jest rzeczywiście uroczy: jasny, świeży, wiosenny. Czuć wyraźnie lilię i fiołka, a następnie zapach rozwija się w kierunku… mydła w kostce. W tej pienistej wersji trwa przez około 2-3 godziny, a następnie cichcem i po angielsku ulatnia się ze skóry. Trwające 180 sekund miłe, kwiatowe otwarcie i mierna trwałość to największe zalety tej kompozycji. Gdybym chciała dłużej pachnieć mydlinami, zawsze mogłabym wrzucić kostkę mydła za pazuchę.

Piękne życie od Kenzo pachnie czystością i z pewnością znajdzie swoich zwolenników. Dla mnie niestety budzi zbyt jednoznaczne skojarzenia i nie dołączy do grona moich faworytów. Na jego obronę muszę dodać, że jesień, zwłaszcza tak mokra i zimna jak tegoroczna, nie jest zapewne najlepszym czasem na debiut tak lekkiego zapachu. Latem, na rozgrzanej słońcem skórze może rozwijać się zupełnie inaczej – wtedy dam mu kolejną szansę. Tymczasem ląduje w szafie, żeby odstraszać mole ramię w ramię z kostką Białego Jelenia.

Woda perfumowana dostępna jest w pojemności 50 ml w cenie 89,90-120 zł
Zdjęcie pochodzi z serwisu www.fragrantica.pl

Buziaki,

Iga

Czytaj całość »